وقتی ترجمه شفاهی به‌درستی انجام شود، افراد می‌توانند تقریباً طوری با هم حرف بزنند که انگار زبان مشترکی دارند. چه وکیل باشید، چه پزشک عمومی، مددکار اجتماعی، معلم یا یکی از اعضای خانواده، چند عادت ساده تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند.
پیش از جلسه
- از قبل مرا در جریان بگذارید: هدف جلسه، چه کسانی حضور دارند و هر موضوع حساسی که ممکن است پیش بیاید.
- مدارک و اصطلاحات تخصصی را از قبل بفرستید، مثلاً گزارش‌ها، نام‌ها یا داروها.
- بگویید به کدام زبان یا گویش نیاز است: فارسی یا دری.
- زمان بیشتری در نظر بگیرید. همه‌چیز دو بار گفته می‌شود، پس جلسه معمولاً طولانی‌تر از جلسه‌ای به یک زبان است.
در طول جلسه
- با خود طرف مقابل حرف بزنید، نه با من، و مستقیم او را خطاب کنید: بگویید «حالتان چطور است؟»، نه «از او بپرسید حالش چطور است».
- در بخش‌های کوتاه صحبت کنید: هر بار دو یا سه جمله، و بعد مکث کنید تا ترجمه کنم.
- از اصطلاحات تخصصی، اختصارها و تعبیرهای عامیانه پرهیز کنید، یا هنگام استفاده توضیحشان دهید.
- هر بار فقط یک نفر صحبت کند.
آنچه انجام می‌دهم و آنچه انجام نمی‌دهم
همه گفته‌ها را با امانت‌داری و از زبان خود گوینده ترجمه می‌کنم، تا حرفهای خود طرف مقابل را بشنوید. بی‌طرف می‌مانم: چیزی اضافه یا حذف نمی‌کنم، توصیه‌ای نمی‌کنم و جانب هیچ‌کس را نمی‌گیرم. اگر لازم باشد درباره واژه‌ای توضیح بخواهم، این را آشکارا اعلام می‌کنم تا هر دو طرف بدانند چه می‌گذرد. به‌عنوان عضو مؤسسه زبان‌شناسان بریتانیا، طبق آیین‌نامه رفتار حرفهای آن همه‌چیز را محرمانه نگه می‌دارم.